Η Συμφωνία 41 σε Ντο Μεγώλου (Jupiter Symphony) ήταν η τελευταία του Mozart πριν πέθει 1791. Γράψει για τροποποιημένη κλασική ρύθμιση και περιείχε μέρη για 10 διαφορετικά όργανα, χωρισμένα σε 4 κατηγορίες.
Μια φλάουτα, δύο ομπόε, δύο φαγκότα. Τα ομπόε και τα φαγκότα παίζουν τα ίδια μέρη (doubling). Σημαντικό: δεν περιλαμβάνει κλαρίνο, που ήταν συνηθισμένο στην κλασική εποχή. Σύμφωνα με τον Bret Pimentel, η Jupiter δείχνει ότι η ενότητα ξυλίνων πνευστών έγινε πλήρης μέλος της ορχήστρας, ικανή να φέρει σημαντικό υλικό.
Δύο trompετές σε Ντο, δύο «Corni σε Ντο» (Corni = plural του corno = σύγχρονο γαλλικό κέρας). Στην εποχή του Mozart, κανονικά φυσικά κέρατα σε Φα· σήμερα τα περισσότερα είναι σε Φα. Στην Jupiter, οι περισσότεροι μετατρέπουν σε Ντο α prima vista. Άλλα κέρατα δεν καθορίζονται.
Δύο τύμπανα (timpani), ένα σε Ντο, ένα σε Σολ. Τα τύμπανα της εποχής δεν είχαν μηχανική'accord -'accordονταν χειροκίνητα με βιδάκια T-shaped (taps). Και τα δύο παίζουν το ίδιο μέρος → ένας παίκτης για τα δύο.
Δύο βιολιές, μια βιόλα, ένα τσέλο, ένας κάντραμπας. Πρώτη βιολί = κύρια μελωδία. Δεύτερη βιολί + βιόλα = συμπληρωματικές μελωδίες. Τσέλο + κάντραμπας = ίδιο μέρος, κάντραμπας μια οκτάβα χαμηλότερα.