Πώς ορίζει ο Τζακ Λονδον την ορμή στο The Call of the Wild
Ο Τζακ Λονδον δεν δίνει λεξικό ορισμό της «όρμης» στο The Call of the Wild—την δραματοποιεί μέσω της μεταμόρφωσης του Buck. Το μυθιστόρημα απεικονίζει την ορμή ως:
- Εμφυτευμένη & κατακρατούμενη: Πρωτογενείς θελήσεις επιβίωσης (μάχη για φαγητό, κυριαρχία, έδαφος) ξεφεύγουν την εξοικειωμένη συμπεριφορά αμέσως όταν ενεργοποιηθούν.
- Πρωτογενής & ανεκτός: Ο Λονδον τις ονομάζει «αρχαίες», «βαθιά ριζωμένες», «ανεύθυνες»—δυνάμεις που σέρνουν τον Buck από την καταक्ति πίσω στην λυκάβγονη καταγωγή του.
- Απολύτως απαραίτητη για επιβίωση: Η ορμή διδάσκει τον Buck να κυνηγά, να μαχείται, να διαβάζει τον καιρό, να πλοηγείται στην έρημο, και να ηγείται της σφαιρίδας—δεξιότητες που κανένα εκπαίδευση δεν θα μπορούσε να δώσει.
- Ενεργοποιημένη από το περιβάλλον: Η βιαστικότητα του Γιουκόν δεν δημιουργεί την ορμή· την ξεκλειδώνει και την ενισχύει ό,τι ήταν πάντα λανθασμένο.
- Σε αντίθεση με την πολιτισμένη ζωή: Η κεντρική τάση του μυθιστορήματος: ορμή vs λογική, άγρια vs εθισμένη, γονική μνήμη vs μαθημένη συμπεριφορά. Ο πολιτισμός καταπιέζει αλλά δεν διαγράφει ποτέ.
Η πορεία του Buck—κάτοικος ζώο → σκύλος τράινο → ηγέτης άγριας σφαιρίδας—είναι η ορμή που γίνεται ορατή. Ο Λονδον προτείνει η ορμή δεν μαθαίνεται· θυμάται. Το «κλήση» είναι η γονική μνήμη που ξυπνάει.