Στο Το Αγόρι με τα Πυγμμένα Πιζαμάκια του John Boyne, οι εσωτερικές σκέψεις του Bruno αποτελούν τον δομικό και ηθικό πυρήνα του μυθιστορήματος.
Ο Bruno (9 ετών) δεν έχει ομότιμους στο "Out-With" (Αουβίτς). Οι γονείς του αγνοούν τις ερωτήσεις του; η αδερφή Gretel είναι απορροφημένη στο ναζισμό. Το μυαλό του είναι ο μόνος εμπιστευτικός του.
Φιλιάζει τον Shmuel (Εβραϊκό δεσμωτή) μέσω της φραγμάς, αλλά μιλούν διαφορετικές γλώσσες (Γερμανικά vs Πολωνικά/Ιδίς). Οι σκέψεις γεφυρώνουν το χάσμα που οι λέξεις δεν μπορούν.
Ο Bruno μαρτυρεί φρίκια (καπνός, λιμός, βία) αλλά δεν έχει το πλαίσιο να τα καταλάβει. Η εσωτερική επεξεργασία του επιτρέπει σε αυτόν – και στους αναγνώστες – να αντιμετωπίσουν το ακατάληπτο.
Ο Boyne χρησιμοποιεί περιορισμένη τρίτη προσώπου перспектива δεμένη στην αθωότητα του Bruno. Οι παρερμηνείες του ("ферμα", "πυγμμένα πιτζαμάκια", "Fury") δημιουργούν δραματική ιρωνεία: οι αναγνώστες ξέρουν περισσότερα από αυτόν.
Οι αδιáfiltρα σκέψεις του Bruno εκθέτουν την αβελτηρία και την κακία του Ολοκαυτώματος μέσω των ματιών ενός παιδιού – πιο δυνατό από την εκφραστική έκθεση.
Το "μιλάει στο μυαλό του" δεν είναι απλώς μηχανισμός αντιμετώπισης; είναι ο δομικός και ηθικός πυρήνας του μυθιστορήματος.