Το ποίημα Οιδίπους του Φρανκ Μπίδαρτ (από το Desire, 1997) αναδιαμορφώνει τον ελληνικό μύθο μέσω:
Ακατέργαστη, εντερική γλώσσα καταγράφει την ψυχολογική διάσπαση του Οιδίπου – άγχος, φρίκη, αυτογνωσία. Ούτε δηλαciones ούτε ομιλίες, αλλά εσωτερική, σπασμένη.
Μεταφορές όρασης/τυφλότητας, πληγών/στομάτων, γης/σώματος συνυφάνονται: «Η πληγή είναι το μάτι που βλέπει»· «Το στόμα που ρωτάει είναι η πληγή». Το σώμα ως κείμενο, η αλήθεια ως βία.
Ηχώ του Σοφοκλή, του Φρόυντ, του Χάιντεγκερ, αλλά τους ανατρέπει – Ο Οιδίπους μιλάει από μέσα στην προφητεία, όχι ως αντικείμενό της.
Αποτέλεσμα: Ένα δραματικό μονόλογο ριζικής εσωτερικότητας, όπου η γλώσσα εκτελεί την ανυπόφορη πράξη της γνώσης.