Ο Μονόλογος του Albert αναδιαμορφώνει το ταξίδι της Alice μέσω ματιών αγοριού — τέλειος για ακροάσεις που ζητούν εύρος: θαύμα, φόβος, αντίσταση, ανάπτυξη.
«Ως ένα περιέργο αγόρι με το όνομα Albert, η Wonderland ξεδιπλώνεται σαν όνειρο πυρετός. Κυνηγώντας ένα λευκό κουνέλι, πέφτω σε ένα royaume όπου η λογική γονάται στα καприζ της Vasilissas των Καρδιών. Η Γατα του Χέσاير γελάει γρίφους στην υγεία μου. Αντιμετώπισα το χάος του τσαγιού του Τρελλού Καπελοποιού, την κρυπτική ερώτηση της Καμπύλης 'Ποιος είσαι εσύ?'
Στάθηκα μπροστά στη Βασίλισσα, η καρδιά μου χτυπούσε — 'Απομακρύνετε το κεφάλι του!' — αλλά βρήκα θάρρος στο αβσούρντ. Κάθε χαρακτήρας με διδάσκει: η ταυτότητα δεν είναι σταθερή· το θάρρος δεν είναι απουσία φόβου· ο οίκος δεν είναι τόπος αλλά αυτός που γίνεσαι.
Ξυπνώντας, μεταφέρω τα μαθήματα της Wonderland: αμφισβήτησε την εξουσία, αγκαλιάσε την περιέργεια, εμπιστεύσου τον παράξενο, θαυμαστό εαυτό σου.»
Ο μονόλογος ακολουθεί ξεκάθαρο τόξο: εισδοχή → χάος → αντιμετώπιση → αποκάλυψη → ολοκλήρωση. Είναι προσαρμόσιμος — μπορεί να παιχτεί με ανοιχτά μάτια, σαρκαστικό ή ήσυχα έντονο. Οι τελευταίες στίχοι κατακερματίζουν την συναισθηματική απόδοση: η Wonderland ως εσωτερικό τοπίο, όχι εξωτερικός προορισμός.