Το ποίημα εκφράζει απόλυτα την ρομαντική γιορτή της αμεσολάβιστης, ατομικής αντίληψης του παιδιού. Η επιμονή του μικρού κοριτσιού ότι τα νεκρά αδέρφια της παραμένουν μέρος της οικογένειάς της ("Επτά στο σύνολο") απορρίπτει τον ενήλικο ραціонаλισμό και τους θεσμικούς ορισμούς του θανάτου. Η αθώη, συναισθηματική αλήθεια της νικά τον λογικό μετρητικό του αφηγητή, ενσαρκώνοντας τα ρομαντικά ιδεάλημα της φαντασίας, της σύνδεσης με τη φύση και της σοφίας του αδιέξοδου εαυτού.