Η κίνηση του Μακμπέθ δεν είναι μονόλιθος — είναι μια τοξική ιεραρχία αξιών που μεταβάλλεται καθ' όλη τη διάρκεια του έργου:
«Δεν έχω κέντρο... αλλά μόνο πηδώμενη φιλοτιμία.» Οχι απλή επιθυμία — αναγκαιότητα. Η προφητεία των μαγίστρων δεν τη δημιουργεί; τη κυρωθεί ως μοίρα.
Αρχικά: η δύναμη ως μέσο ασφαλείας («Το να είσαι ούτως ή αλλούτι δεν είναι τίποτα, / Αλλά να είσαι ασφαλώς ούτως»).
Τελικά: η δύναμη ως ταυτότητα — «Σχεδόν ξέχασα τη γεύση των φόβων».
Λεϊντι Μακμπέθ: «Όταν τολμήσεις να το κάνεις, τότε θα είσαι άντρας.»
Ο Μακμπέθ ισοδυναμεί τη βία = ανδρότητα. Η δολοφονία γίνεται επίδειξη φύλου.
Ζητά να κυριαρχήσει στη προφητεία («Αν η τύχη θέλει να με κάνει βασιλιά, ας με στεφανώσει η τύχη») αλλά γίνεται δούλος της. Κάθε δολοφονία για «ασφάλεια» δημιουργεί νέες απειλές.
«Δεν θα υποταχθώ / να φιλήσω το έδαφος μπροστά στα πόδια του νέου Μάλκολμ.»
Καλύτερα να πεθάνει μαχόμενος παρά να υποταχθεί — αλλά η υπερηφάνεια τον τυφλώνει για την αναχώρηση/απολύτρωση.
Αρχικά: «Οι παρόντες φόβοι / Είναι λιγότερο φρικτοί από τις φρικτές φαντασίες.»
Τέλος: «Έχω τρεφθεί πλήρως με φρικτές.» Ο φόβος γίνεται η πραγματικότητά του.
Αρχικά πιστός στον Ντάγκαν («Η υπηρεσία και η πιστότητα που οφείλω»).
Η προδοσία γίνεται νέα πιστότητα — στον εαυτό του στέμμα, στον «πηδώμενο» εαυτό του.
Ο Σέκσπιρ δεν δίνει στον Μακμπέθ «κακές αξίες». Του δίνει ανθρώπινες αξίες (φιλοτιμία, αγάπη, πιστότητα, θάρρος) αποσυνδεδεμένες από ηθική διακυβέρνηση. Η τραγωδία: οι αρετές χωρίς συνείδηση γίνονται κακίες.