Στον πρόλογο της Instauratio Magna του, ο Φρανσίσκο Μπέικον σέρνει μια κρίσιμη επιστημολογική διαστολή:
Αληθινή γνώση (κατανόηση) εναντίον της απλής μνήμης (μηχανική συσσώρευση γεγονότων χωρίς κατανόηση).
Ο Μπέικον κριτικάρει την σχολαστική εκπαίδευση της εποχής του—ατελείωτα σχόλια σε αρχές,逐字 αποστήθιση, ακατάρτιστος διαμφισβήτηση—την οποία συγκρίνει με έναν «αποθήκη» όπου τα αγαθά σωρεύονται αλλά δεν χρησιμοποιούνται ποτέ. Τέτοια μάθηση παράγει εμφάνιση χωρίς ουσία: άνδρες που μπορούν να αναθέσουν τον Αριστοτέλη αλλά δεν μπορούν να παρατηρήσουν τη φύση, να ελέγξουν υποθέσεις ή να παράγουν νέα βαθιά κατανόηση.
Για τον Μπέικον, η σοφία είναι εργαλειακή: επιτρέπει την εξουσία πάνω στη φύση («η ίδια η γνώση είναι δύναμη»). Ο πρόλογος χρησιμεύει ως μανιφέστο για την εμπειρική μέθοδο—παρατήρηση, πείραμα, επαγωγική λογική—ως το μοναδικό μονοπάτι προς γνώση που είναι τόσο βέβαια όσο και καρποφόρα.
Αυτό το θέμα—scientia potentia est εναντίον της στεριλέρας ερυδίτισης—διατρέχει ολόκληρο το έργο του και παραμένει θεμελιωτική κριτική της παραστατικής εναντίον της λειτουργικής μάθησης.