Το στίχος σηματοδοτεί το τραγικό climax της αποκάλυψης. Οι άγνοια ξεσπάσαν εγκλήματα του Οιδίποδα (πατρολοΐα, μίξη) αποκαλύπτονται πλήρως, προκαλώντας την πτώση του. Σημάδευται η στιγμή που η αλήθεια ξεπερνάει την άγνοια, φέρνοντας βαθύ μεταμέλει και отчаяσμό—το απόγειο του τραγικού ταξιδιού του.