Στην Πράξη II, Τοποθεσία ii, η Ιουλία στο μπαλκόνι λέει:
«Ω Ρомеό, Ρомеό, γιατί είσαι Ρомеό;»
Αυτό είναι aside (παρέκκλιση) γιατί μιλάει μόνη της, όχι στον Ρомеό (που κρύβεται κάτω στον κηπό). Το κοινό ακούει τις ιδιωτικές της σκέψεις — την ευαλωτότητά της, το ερώτημά της για τα ονόματα και την ταυτότητα, την αγάπη της — ενώ ο Ρомеό ακούει αθέατος. Το δραματικό ιρόνιο βαθύνει τη σύνδεσή μας με τους δύο χαρακτήρες.