Η Λеди Μακμπεθ είναι η πιο μονονοητική και λογική από τους δύο. Από τη στιγμή που διαβάζει το γράμμα των μάγων, εστιάζει στο στέμμα ως επιτεύξιμο στόχο. Αναλύει τα εμπόδια (το «γάλα της ανθρώπινης χρηστότητος» του Μακμπεθ), διαμορφώνει ένα σχέδιο (ναρκωτικά στους φύλακες, να τους ενοχλήσει), και το εκτελεί με ψυχραιμία.
Ο Μακμπεθ, εναντίον, ταλαντεύεται: φαντάζει μαχαίρι, διστάζει στην πόρτα, επιστρέφει αίμα και αποσυναρμολογημένος. Η λογική του μολύνεται από φαντασία και συνείδηση. Η πρακτικότητα της Λеди Μακμπεθ—«Τι γίνεται, γίνεται»—κρατάει τη λειτουργία ενεργή μέχρι να καταρρεύσει ο δικός της νους υπό το βάρος όσα βοήθησε να δημιουργήσει.
Η μονονοητικότητά της δεν είναι σοφία· είναι μια απειλή εστίαση όρασης που μπερδεύει τα μέσα με το τέλος. Αλλά στα στενά όρια της ερώτησης—εστίαση, υπολογισμός, απουσία αμφιβολίας—νικάει. Είναι ο κινητήρας· αυτός είναι το όχημα που τελικά τρελάει.