Στη Πράξη 2, Σκηνή 1, ο Mercutio γκαζώνει τον Romeo: «Romeo! humours! madman! passion! lover! / Appear thou in the likeness of a sigh... / Speak but one rhyme, and I am satisfied; / Cry but 'Ay me!' pronounce but 'love' and 'dove'; / ... / The ape is dead, and I must conjure him.»
Το «Conjuring» εδώ είναι μεταφορικό. Ο Mercutio κατηγορεί τον Romeo ότι χρησιμοποιεί τον έρωτα σαν είδος μαγείας ή ιλλούζιας—καλεί μια ψευδή, ειδεаліστη εικόνα της ομορφιάς και της αξίας της Rosaline όταν δεν την νιώθει πραγματικά. Ο Romeo είναι «υπό μαγεία», εκτελεί τον ρόλο του Πετράρκειος εραστής αντί να ζει αυθεντική πάθηση. Ο Mercutio, ο αντιαντικειμενικός ρεαλιστής, βλέπει πέρα από την παράσταση.