Στον Ρομέο και Τζουλίεττα (Πράξη 1, Σκηνή 4), ο Μερκούτιος αποδίδει τον εκπληκτικό λόγο της Κουίν Μάμπ— όχι για να μαγεύσει, αλλά για να αποδεικνύει την ψευδότητα. Το επιχείρημα του: τα όνειρα είναι ασήμαντα φαντάσματα, όχι ούμενα ή προφητείες.
Ο Μερκούτιος απεικονίζει την Κουίν Μάμπ ως μια μικροσκοπική νεράιδα που οδηγεί άρμα ατόμων μέσω των μυαλών των κοιμωμένων, κατασκευάζοντας όνειρα από τις αργές τους σκέψεις:
«Τα όνειρα είναι παιδιά ενός αργού μυαλού, / Γεννημένα από τίποτα άλλο από κενή φαντασία.» Ο Μερκούτιος προτρέπει τον Ρομέο να αγνοήσει το προαίσθημα όνειρό του και να υιοθετήσει τη στιγμή—η ζωή, όχι το ούμεν, έχει σημασία.
Ο Μερκούτιος, ο σκεπτικιστής των ονείρων, πεθαίνει בגלל ενός: η παρέμβασή του στην ονειροπροκαλούμενη διστάζοντας του Ρομέο οδηγεί στο φαταλικό ντύο με τον Τυμπάλτ. Ο γελωτοποιός της φαντασίας γίνεται θύμα της.