Η κίτρινη δημοσιογραφία (τέλη 19ου αιώνα) δίδαξε σε σακουσαλισμό, υπέρβαση, και μερικές φορές φabrikation. Οι κύριοι οδηγοί της:
Σοκάρουσες τίτλοι και μύθικα ιστορίες αυξάνανε τις πωλήσεις και τα έσοδα διαφημίσεων. Ο ξένος ανταγωνισμός (π.χ., Pulitzer vs. Hearst) έδινε γκάζα στην κατεύθυνση προς τα κάτω.
Οι εφημερίδιες ωθούσαν συγκεκριμένα πρακτικά, notamment διεγείροντας τη δημόσια γνώμη για τον Ισπανιο-αμερικανικό Πόλεμο.
Διερευνητικά άρθρα did αποκαλύπτει διαφθορά και ανομία, αλλά οι μέθοδοι ήταν συχνά αηθικές.
Συνέδεε εγκλήματα, σκανδάλους, αθλητισμό, και χεφτε κλοπες μπαμπακούς με γραφικές απεικονίσεις για να προσελκύσει ευρύ κοινό.
Κληρονομιά: Επέκτεινε τα μαζικά μέσα και την διερευνητική δημοσιογραφία, αλλά σήμανε διαρκή ηθικά ζητήματα για σακουσαλισμό έναντι αλήθειας.