Η βαθιά μελαγχολία του Άμλετ στην Πρώτη Πράξη προκύπτει από τη σύγκλιση πένθους, προδοσίας και υπαρξιακής κρίσης:
Ο βασιλιάς Άμλετ πέθανε λιγότερο από δύο μήνες πριν. Ο Άμλετ φοριέ «ένδυμα σκυρόμαλλο» (1.2.78). Λατρεύει τον πατέρα του («ένας τόσο άριστος βασιλεύς», 1.2.139). Το πένθος είναι φρέσκο και βαθύ.
Η Γερτρούδα παντρεύτηκε τον Κλαύδιο εντός μηνός («τα νεκροδειπνικά κρέατα / έφτιαξαν ψυχρά τα γαμήλια τραπέζια», 1.2.180-181). Για τον Άμλετ, αυτό είναι:
Ο Κλαύδιος απλώθηκε στον θρόνο (παραιτώντας τον Άμλετ, τον κληρονόμο) και τώρα απαιτεί από τον Άμλετ να μείνει στη Δανία («πρωτεύων αὐλητής», 1.2.117) αντί να επιστρέψει στο Βιττενβέργκε. Ο Άμλετ νιώθει παγιδευμένος, παρακολουθούμενος και πολιτικά νευροτομημένος.
Το Φάντασμα επιβεβαιώνει την πιο σκοτεινή υπόψια του Άμλετ: δολοφονία («Δολοφονία το πιο μIASMÓ», 1.5.27). Αυτό μετατρέπει το πένθος σε ιερή υποχρέωση: έκδικηση. Το βάρος της απόδειξης και της δράσης τον παράλυζει.
Το πρώτο μονόλογό του (1.2.129-158) αποκαλύπτει ένα διασκιδασμένο.cosmovision: ο κόσμος είναι «κῆπος άκαμπος / που βγαίνει σπόρους· τα φαῦλα και τα μIASMÓ στη φύση / το κατείλαν». Σκέφτεται την αυτοκτονία («αὐτοσφαγή») αλλά φοβάται τον «κανόνα κατά της αυτοσφαγής».
Σύνοψη: Ο Άμλετ δεν είναι απλώς «χαλαρός». Βρίσκεται σε ηθικό σόκ—ο πατέρας του δολοφονήθηκε, η μητέρα διαφθείρηκε, ο θείος εγκληματίας, το σύμπαν αναρχικό, και αυτός καλούμενος να εκτελέσει μια αιματερή διόρθωση που φιλοσοφικά απορρίπτει.