Ο Τένεσι Γουίλιαμς δομεί το memory play του γύρω από οξέες αντιθέσεις. Δύο κεντρικά ζεύγη αντιθέσεων φωτίζουν την συναισθηματική αρχιτεκτονική του δράματος.
Τομ είναι αήττητος ονειροπόλος παγιδευμένος σε εργοστασιακή δουλειά και πνιγωτικό σπίτι, που ποθεί την περιπέτεια και την καλλιτεχνική ελευθερία. Τελικά εγκαταλείπει την οικογένειά του για να κυνηγήσει αυτή την ελευθερία—με ντροπή, ανεπιστρέπτως.
Τζιμ ουσιοποιεί τον πραγματοποιημένο Αμερικανικό Όνειρο: σταθερή καριέρα, αρραβώνας, πρακτική βελτιστικότητα. Αντιπροσωπεύει τη ζωή που ο Τομ θα μπορούσε να έχει—σταθερή, κοινωνικά αποδεκτή, όμως τελικά κενή για κάποιον με το темпераμέντ του Τομ.
Λειτουργία αντίθεσης: Ο Τζιμ αντανακλά το πιθανό μέλλον του Τομ αν συμμορφώνεται, υπογραμμίζοντας το κόστος τόσο της φυγής όσο και της υποταγής. Ο Τομ απορρίπτει τον δρόμο του Τζιμ, αλλά το παιχνίδι υποδεικνύει ότι καμία από τις δύο επιλογές δεν προσφέρει καθαρή πληρότητα.
Αμάντα κρέμεται από ένα μυθοποιημένο νοτιότερο παρελθόν, δαμάζει τα παιδιά της με προσδοκίες ριζωμένες σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει πλέον. Η αγάπη της είναι πραγματική αλλά πνιγωτική.
Λάουρα φεύγει σε ένα κρύο εσωτερικό κόσμο γυαλινών φιγουριών και γραμμοφόνων. Είναι παράλυτος από τη ντροπή, ακανείς να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των απαιτήσεων της μητέρας και της δικής της ικανότητας.
Λειτουργία αντίθεσης: Η φρενητική έλεγχος της Αμάντας vs η παθητική αποχώρηση της Λάουρας δημιουργεί τραγωδία αμοιβαίας παρεξηγήσεως. Και οι δύο ζητούν ασφάλεια—η Αμάντα μέσω κυριαρχίας, η Λάουρα μέσω αορατότητας—και και οι δύο αποτυγχάνουν την άλλη.
Άλλα ζεύγη (Τομ/Λάουρα, Αμάντα/Τομ) λειτουργούν επίσης ως αντίθεσεις, κάθε ένα διαφωτίζοντας τα θέματα της ψευδαίσθησης, της μνήμης και της αδυναμίας αληθινής σύνδεσης.