Στη Πράξη 2, Τοποθεσία 1 του The Merchant of Venice του Σαίξπηρ, η Πορτία απευθύνει μια στοχασμένη ομιλία στον Πρίγκιπα του Μαρόκου, μετριάζοντας την εξουθενημένη του διάθεση με μια δοσολογία φιλοσοφικού ρεαλισμού:
"Αν το να κάνεις ήταν τόσο εύκολο όσο το να ξέρεις τι είναι καλό να κάνεις, οι εκκλησάκια θα γινόταν ναοί και οι φτωχές καλύβες των φτωχών παλάτια принκίπων. Είναι καλός θείος που ακολουθεί τις δικές του οδηγίες. Μπορώ εύκολα να διδάξω είκοσι τι ήταν καλό να γίνει, παρά να είμαι ένας από τους είκοσι που ακολουθούν τη δική μου διδασκαλία."
Η Πορτία χρησιμοποιεί αυτόν τον λόγο για να υπογραμμίσει το χάσμα μεταξύ ηθικής γνώσης και ηθικής πράξης. Υποδεικνύει με ευφυΐα στον Πρίγκιπα — και στο κοινό — ότι οι αρετή προθέσεις είναι άσχημες χωρίς αντίστοιχες πράξεις. Η ομιλία αποκαλύπτει επίσης το χιούμορ της Πορτίας και την επίγνωσή της για την ανθρώπινη αδυναμία, προαναγγέλλοντας τον posteriόρό της ρόλο ως εξυπνη διαιτήτρια δικαιοσύνης στην σκηνή της δίκης.