Αυτή η προϋπόθεση είναι λανθασμένη. Στο The Crucible Πράξη 2, ο John Proctor ανακαλεί ρητά όλες τις Δέκα Εντολές εκτός από τη «Μη μοιχεύσεις» —η οποία τον θυμίζει η Elizabeth. Η ιρωνεια είναι περιστασιακή: η μόνη εντολή που ξεχνά είναι αυτή που παρέβη. Αυτό υπογραμμίζει την ευθύνη του, την καταστολή και την υποκρισία της κοινότητας (κρίνουν άλλους κρύβοντας τις δικές τους αμαρτίες).
Η σκηνή είναι έναmeisterwerk δραματικής οικονόμησης: μια μνήμης διακύμανση γίνεται ηθική αποκάλυψη. Το ξεχάσιμο του Proctor δεν είναι άγνοια —είναι το αμυντικό μηχάνημα της ψυχής απέναντι στην ανυπόφορη αλήθεια.