Η Αντιγόνη ενσαρκώνει τον τραγικό ήρωα μέσω συστήματος χαρακτηριστικών που ξεπερνούν το στερεότυπο, καθιστώντας την παράδειγμα ηθικής σαρωτικότητας kroz αιώνες.
Αποσυρρίζει τον Κρέοντα για να θάψει τον αδελφό της Πολυνείκη, προτιμώντας θείο και οικογενειακό νόμο εναντίον κρατικής διαταγής. Η πράξη της δεν είναι επανάσταση για την ίδια της—είναι πίστη σε ανώτερη τάξη.
Ριскάρει ε.scientifically τον θάνατο για τη δικαιοσύνη, αμφισβητώντας άδικη εξουσία με αμετάβλητη πεποίθηση. Η παράκοή της είναι ακριβής, δημόσια, και αποδέχεται τις συνέπειες.
Αποδέχεται θάνατο παρά να συμβιβαστεί, γινόμενος σύμβολο αρχηγοδεσμένης αντίστασης. Η αυτοκτονία της στην σπηλιά δεν είναι απογοήτευση αλλά τελική επιλογή.
Η αντίστασή της εκθέτει τον конфлиκτ μεταξύ ανθρώπινου νόμου και ανώτερης ηθικής τάξης. Το διατάγμα του Κρέοντα είναι νόμιμο αλλά όχι δίκαιο· η πράξη της Αντιγόνης είναι παράνομη αλλά σωστή.
Η Αντιγόνη αντιπροσωπεύει τη μάχη του ατόμου εναντίον της καταπίεσης, αντηχούμενη από την αρχαία Αθήνα μέχρι σύγχρονα κινήματα αντίστασης. Δεν είναι θύμα—είναι μάρτυρας.
Μέσω αυτών των χαρακτηριστικών, ξεπερνά φύλο, εποχή και γένος, γινόμενος μόνιμο σημείο αναφοράς για τη συνείδηση σε σύγκρουση με την εξουσία.