Ο μύθος του Πύραμου και της Θίσβης είναι η πιο ξεκάθαρα κλασική παράλληλη στο Ρωμαίο και Ιουλιέτα — αστεροπεπηγμένοι ερωτευμένοι, οικογενειακή αντίθεση, τραγική παρεξήγηση, διπλό αυτοκτονία. Ο Σαίξπηρ αφήνει ρητή αναφορά σε αυτό στο Ονειρο Μιας Καλοκαιρινής Νύχτας, όπου η γελοία αποτυχημένη παράσταση των μηχανικών αντικατοπτρίζει τη βαρύτητα της τραγωδίας με κωμική αβερεσία.
Οι Μεταμορφώσεις του Οβιδίου (Βιβλίο 4) είναι η πρωτογενής πηγή. Το DNA του mythου τρέχει μέσα στοmeisterwerk του Σαίξπηρ: απαγορευμένος έρωτας, ένας τοίχος που χωρίζει τους ερωτευμένους, ένα αναγνώσιμο λάθος σημάδι, και ο θάνατος ως η μόνη ένωση.