Ο Βρούτος επιτρέπει στον Αντώνιο να μιλήσει στην κηδεία του Καίσαρα με μία προϋπόθεση:
Πρέπει να μιλήσει μόνο για τις αρετές του Καίσαρα—بدون κριτική στους συνωμότες.
Ο Αντώνιος συμφωνεί, μετά με επιδεξιότητα υποβιβάζει τον περιορισμό μέσω ειρωνείας, συναισθηματικής επίδειξης και αναγνώσεως της διαθήκης, στρέφοντας τη μάζα εναντίον του Βρούτου ενώ τεχνικά σέβεται το γράμμα της προϋπόθεσης.