Arts >> Τέχνες και Ψυχαγωγία >  >> Θέατρο >> Δράμα

Οι Γυναίκες στις Κινηματογραφικές Επεξεργασίες του «Ρομέο και Ιουλίεττα»: Πατριαρχικοί Περιορισμοί στην Οθόνη

Οι κινηματογραφικές επεξεργασίες του Ρομέο και Ιουλίεττα—από τον Ζεφιρέλι (1968) στον Λουρμάν (1996) και τις σύγχρονες αναγνώσεις—απεικονίζουν συνεπώς το ιλιαδικό πατριαρχικό πλαίσιο της πješας. Οι γυναίκες παρουσιάζονται ως αντικείμενα ανταλλαγής, όχι ως πράκτορες της μοίρας τους.

  1. Περιορισμένη Δέσμευση: Η πορεία της Ιουλίεττας διαπραγματεύεται από άντρες (Καπελέτι, Πάрис, Φριάρ, Ρομέο). Η «επιλογή» της είναι η αυτοκτονία.
  2. Συμφωνημένο Γάμος ως Κίνητρο Πλοκής: Η αρραβώνας με τον Πάρισ είναι αδιάπραγμα. Η συγκατάθεση είναι ασήμαντη.
  3. Αντικειμενοποίηση: Το «Ω, εκείνη διδάσκει τους φανούς να λάμπουν!» του Ρομέου—είναι φως, ομορφιά, αντικείμενο. Ο Πάρισ ερωτεύεται ένα «πρόσωπο», όχι ένα άτομο.
  4. Περιορισμένη Κινητικότητα: Η Ιουλίεττα περιορίζεται—μπαλκόνι, υπνοδωμάτιο, κελί του μοναχού. Οι συνοδόστρωμες (Τηλεία) επιβάλλουν όρια.
  5. Η Τηλεία ως Συνενοχλημένη Συμπαρθένα: Η μόνη γυναικεία συμμαχός της τελικά την προδίδει («Ο Ρομέο εξορίστηκε... νομίζω ότι είναι καλύτερο να παντρευτείς με τον Κόυντη»), προτιμώντας την πατριαρχική τάξη από την επιθυμία της Ιουλίεττας.
  6. Δоминиου της Ανδρικής Δύναμης: Το «Τα δάχτυλά μου τσιμπάνε» του Καπελέτι (απειλή βίας). Το νόμιμο δικαίωμα του Πάρισ. Ο νόμος του Πρίγκιπα.
  7. Ενσωμάτωση Πατριαρχικών Αξιών: Οι γυναίκες ελέγχουν τις γυναίκες. Η Κυρία Καπελέτι σιγάει την Ιουλίεττα («Μην μιλάς μου...»).
  8. Καμία Έλεγχος στην Μοίρα: Η τραγωδία είναι δομική. Η δέσμευση της Ιουλίεττας εκτείνεται μόνο στο χρονοδιάγραμμα του θανάτου της.

Οι ταινίες ενισχύουν αυτό μέσω της οπτικής γλώσσας: καдриράροντας την Ιουλίεττα στις πόρτες, τα παράθυρα, τα καθρέφτες—περιεχόμενη, αντανακλαόμενη, παρατηρούμενη. Η κάμερα υιοθετεί την πατριαρχική βλέμμα.

Δράμα

Related Categories