Όταν ο πατήρ Λαυρέντιος κατηγορεί τον Ρомеο για βιασύνη («Με σοφία και αργά. Όσοι τρέχουν γρήγορα, σπάνε» — 2.3.94), ο Ρомеο δεν αμύνεται με λόγια. Αντίθετα, ζητάει αμέσως από τον Μοναχό να τον παντρέψει με τη Τζουλιέτα αυτή την ίδια μέρα — επιβεβαιώνοντας την αξιολόγηση του Μοναχού μέσω πράξης και όχι μέσω επιχειρήματος.
Η σιωπή του Ρομέου είναι δυνατότερη από οποιαδήποτε απάντηση. Αυτός είναι η βιασύνη.