Μέχρι το τέλος της Πράξης 3, Τοποθεσίας 2, ο Μακμπέθ έχει ξεπεράσει ένα όριο. Ο άντρας που διστάζει για τον Ντύνκαν — «Αν γινόταν όταν γίνεται, τότε 'ν καλόν / Να γινόταν γρήγορα» — εξαφανίστηκε. Στην θέση του: ένας άρχοντας που διατάζει θανάτους παιδιών χωρίς να κουνηθεί το βλέφαρό του.
Ο Μπάνκο ήταν αδελφός μαχης του Μακμπέθ, μάρτυρας της προφητείας των μάγων, πατέρας της γραμμής που φοβάται ο Μακμπέθ. Το να τον σκοτώσει δεν είναι πολιτική ανάγκη — είναι παράνοια αυτοδιατήρησης. Η προσθήκη του Φλέанс, ενός παιδιού, στη σύμβαση αφαιρεί κάθε ισχυρισμό ριψοκινδυνίας-ας-πολιτική. Είναι προσωπικό, εκδικητικό, και γενεαλογικά κατακραυγαίο.
Ο Μακμπέθ δεν απλώς προσλαμβάνει δολοφόνους· τους ετοιμάζει. Ερωτά την ανδρεία τους, επικαλείται τις παράπονε τους, πλαισιάζει τη δολοφονία ως δοκιμασία πιστότητας. «Γνώριζε ότι εκείνος ήταν, στο παρελθόν, που σας κράτησε τόσο υπό την τύχη.» Οπλοποιεί την αναγκαστικότητά τους. Ένας βασιλιάς που διαφθείρει υπότακτους για να διαφθείρει τον εαυτό του περισσότερο.
Κανένα μονόλογο εδώ. Κανένα «Ω, γεμάτος σκορπιούς είναι το νου μου». Αpenas ψυχρές οδηγίες: «Να είστε αθώοι της γνώσης, αγαπητή μου, / Μέχρι να επιχειρήσετε την πράξη.» Προστατεύει τη Λеди Μακμπέθ όχι από την ενοχή, αλλά από τη συμμετοχή — ώστε να μην μπορεί να παρεμβεί. Η συνείδησή του δεν ενοχλείται· είναι καυτηριασμένη.
Πριν, η κακία του Μακμπέθ ήταν προσανατολισμένη — θέλει το στέμμα. Τώρα είναι συντήρηση. Σκοτώνει για να συνεχίσει να σκοτώνει. Το ηθικό event horizon δεν είναι ο Ντύνκαν· είναι η στιγμή που σταματά να νιώθει το βάρος.
Η Πράξη 3, Τοποθεσία 2 τελειώνει όχι με μπάνγκ, αλλά με σιωπή όπου Antes ψυχή.