Μετά τη δολοφονία του Duncan, η Πράξη 2, Σκηνή 4 αναφέρει κατέρρευση απροσδόκητων γεγονότων που αντανακλούν την ελισαβετιανή πεποίθηση στη Μεγάλη Αλυσίδα του Ων—η ιδέα ότι η δολοφονία του βασιλέα διαρρήγνυει την κοσμική αρμονία.
Ο Lennox σημειώνει την αιφνηδία μετακόμιση της βασιλικής αυλής από Forres σε Dunsinane—άσυνήθης, δεινός κίνηση που σηματοδοτεί αστάθεια στο κέντρο της εξουσίας.
Κάθε τέρας συμβολίζει την ηθική αναταραχή που προκαλεί η βασιλόφονια. Ο μικροκόσμος (ανθρώπινη κοινωνία) και ο μακρόκοσμος (φύση) είναι συνδεδεμένα· η δολοφονία του βασιλέα αντηχεί σε και τους δύο. Ο Shakespeare χρησιμοποιεί αυτά τα σημεία για να εξωτερικοποιήσει την εσωτερική φθορά της Σκωτίας του Macbeth.