Ο Σέικσπιρ δεν έγραψε ποτέ «την ιστορία αγάπης». Έγραψε ιστορίες αγάπης—πλήθος, αντιφατικές, εξελισσόμενες. Μέσα στα 37 θέατρα και τα 154 σονέτα, προκύπτουν τουλάχιστον έξι διακριτές αντιλήψεις.
Ρомеά και Ιουλιέτα, Αντώνιος και Κλεοπάτρα, Βένους και Αδόνης. Ο έρωτας καταστρέφει σύνορα—οικογένεια, αυτοκρατορία, θνητότητα. Είναι ηφαιστειώδης, αμοραλικός και συχνά фатаλ. «Η γένησή μου είναι άπειρη ως η θάλασσα» (R&J 2.2).
Σονέτο 116, Η Θέμιστος (Φερνάντο/Μιράντα), Όπως Σας Αρέσει (Ροζάλιντο/Ορλάντο). Έρωτας ως λογική αρμονία—διανοητική ισότητα, αμοιβαίος σεβασμός, ανθεκτικότητα στον χρόνο. «Ο έρωτας δεν είναι έρωτας / Ο οποίος αλλάζει όταν βρίσκει αλλαγή.»
Ρомеά και Ιουλιέτα, Οτέλο, Ο Χρεωφειλέτης της Βενετίας. Ο έρωτας συγκρούεται με χαστούκι, φυλή, θρησκεία, νόμο, πατριαρχία. Η ένταση είναι το δράμα. Η κοινωνία σπάνια καμπτά.
Άμλετ/Οράτιο, Αντώνιος/Μπασσάνιο, Κελία/Ροζάλιντο, Λεαρ/Κορδέλια. Φιλία και μητρικός/πατρικός έρωτας αντισταθμίζουν τη रोμαντική σε βάθος. «Αυτούς τους φίλους που έχεις, και την απόδοσή τους δοκιμασμένη, / Καρφίτσωνε τους στην ψυχή σου με σιδερένιους δακτυλίους» (Άμλετ 1.3).
Μπετρίτς/Μπενέντικ (Πολύ Θόρυβο για Τίποτα), Πέρδιτα/Φλωρίζελ (Χειμερινή Ιστορία), οι Σονέτες του Ωραίου Νέου. Ο έρωτας σπάει ανοιχτό τον εαυτό, επιβάλλοντας ανάπτυξη, ευάλωτη, αυτογνωσία. «Δεν αγαπώ τίποτε στον κόσμο τόσο καλά όσο σένα—δεν είναι το παράξενο αυτό;» (Πολύ Θόρυβο 4.1).
Αυτή η λίστα δεν είναι εξαντλητική. Ο Σέικσπιρ εξερευνά επίσης: έρωτας ως συναλλαγή (Η Καταπιεσμένη), έρωτας ως παραπληξία (Ονειρο Καλοκαιρινής Νύχτας), έρωτας ως απολύτρωση (Χειμερινή Ιστορία), έρωτας ως βαρύτητα (Τρωΐλος και Κρησίδα). Η μεγαλειότητά του: ποτέ δεν καθίσταται σε έναν ορισμό.