Ο John Proctor الجسدίζει τον Αριστοτελικό τραγικό ήρωα στο The Crucible του Miller:
Σεβαστούς γεωργός της Salem; ανεξάρτητος σκέπτης; ηθική εξουσία στην κοινότητα.
Υπερηφάνεια (hubris) και επιθυμία — σχέση με την Abigail; αρνησία να την εκθέσει νωρίς για να προστατέψει τη φήμη του.
Προσπάθεια να σώσει την Elizabeth με την ομολογία της μοιχείας αποτυγχάνει; η Mary Warren τον κατηγορεί; συλλαμβάνεται.
Στη φυλακή, αντιλαμβάνεται ότι η ευγένεια απαιτεί αλήθεια: «Βλέπω μερικό κομμάτι της αγαθότητας στον John Proctor».
Το κοινό νιώθει έλεος (για το πάθος του) και φόβο (για τη συστημική αδικία) καθώς επιλέγει την κρέμαση αντί για ψεύτικη ομολογία.
Ο Proctor είναι κοινός άνθρωπος, όχι βασιλιάς — το δοκίμιο του Miller «Tragedy and the Common Man» υποστηρίζει ότι η τραγωδία ανήκει σε όλους όσους αμυνουν το «αίσθημα προσωπικής αξιοπρέπειας». Το ελάττωμα του είναι ανθρώπινο, όχι αριστοκρατικό η νίκη του ηθική, όχι πολιτική.