Η φράση «star-cross'd lovers» στο πρόλογο του Ρωμαίος και Ιουλίετ κάνει περισσότερα από να ακούγεται ποιητικά—ορίζει την κοσμολογία του δράματος. Στην ελισαβετιανή σκέψη, τα αστέρια διέπρεπαν την ανθρώπινη μοίρα. Να είσαι «αστροκαταραμένος» σημαίνει ότι η μοίρα σου είναι γραμμένη σε αντίθεση με τους ουρανούς· καμία επιλογή, καμία αρετή, κανένας έρωτας δεν μπορεί να παραβιάσει το αστρολογικό σενάριο.
Οι εραστές συναντιούνται σε ένα μασκαρέ—τύχη που μιμείται μοίρα. Παντρεύονται σε μυστικό, παρακάμπτοντας τις κοινωνικές δομές που θα μπορούσαν να τους περιορίσουν. Η εξόριση του Romeo για το δολοφονία του Tybalt (ανιψιού της Ιουλίετ) είναι ταυτόχρονα προσωπική και μοίρα. Η λοιμώξη που καθυστερεί το γράμμα του Παπά Lawrence δεν είναι κακή τύχη· είναι τα αστέρια που επιβάλουν το δικαστήριό τους.
Ωστόσο, το δράμα δεν τους μειώνει σε κουκλές. Η επιλογή τους να πεθάνουν παρά να ζήσουν χωριζμένοι είναι απόδειξη δύναμης μέσα σε προκαθορισμένο πλαίσιο. «Απορρίπτω εσάς, αστέρια!» φωνάζει ο Romeo—αλλά η αντίσταξη πληροί την προφητεία. Οι θάνατοί τους τελειώνουν την εχθρότητα, κάνοντας τον έρωτά τους όργανο ειρήνης που ποτέ δεν μαρτυρούν.
Η δύναμη της τραγωδίας έγκειται σε αυτή την τάση: τα αστέρια διατάσσουν το τέλος, αλλά οι εραστές γράφουν το μέσο. Η πάθησή τους είναι πραγματική, η θαρραλεότητά τους γνήσια, η θυσία τους τελική. «Αστροκαταραμένοι» σημαίνει ότι ο σύμπαν συνωμοτεί εναντίον τους—και αυτοί αγαπούν πάντως.