Το μασκαράκι των Καπουλέτ (Πράξη 1, Τοποθεσία 5) είναι η αναζωπύρωση της πλοκής. Πέντε ρυθμοί ορίζουν την αντιμετώπιση:
Ο Ρомеό μπαίνει μεταμεμασμένος· η μάσκα χαρίζει ανωνυμία—και άδεια.
Η Ιουλίετα, μιλώντας στην τροφού, καταγράφει χαρά. Ο Ρомеό, βλέποντάς την, αποδίδει τον σονετιακό ταχύτατο coup de foudre: «Ω, αυτή διδάσκει τις λαμπάδες να καίνε φωτεινότερα!»
Η πρώτη τους ανταλλαγή είναι ένα σονέτο (14 στίχοι, ABAB CDCD EFEF GG)—παλάμη σε πάλαμη, χείλος σε χείλος, μεταφορά αγίου και προσκυνητή. Άμεση ποιητική συγχρονισμός.
Η τροφούς προσδιορίζει τον Ρомеό ως Μοντάγκιου· η Ιουλίετα μαθαίνει ότι είναι Καπουλέτος. «Η μόνη αγάπη μου γεννήθηκε από το μόνο μου μίσος!» Το τράגוδο μηχανισμό τρέχει.
Αυτού το βράδυ, στον κήπο, η Ιουλίετα προτείνει γάμο· ο Ρомеό αποδέχεται. Η εφήμερη επαφή του μασκαράκι γίνεται δεσμευτική υπόσχεση.
Σε πέντε κινήσεις: ανωνυμία → αποκάλυψη → ποιητική ένωσις → фаταλ γνώση → δέσμευση. Το μασκαράκι είναι το έργο σε μικροκλίμακα.