Χαρακτηριστικά Νεοκλασικού Δράματος: Λόγος, Κανόνες, και Οι Τρεις Μονάδες
Το νεοκλασικό δράμα (17ος–18ος αι., Γαλλία → Ευρώπη) αναβίωσε Ελληνικά/Ρωμαϊκά ιδεώδη μέσω Γαλλικών θεωρητικών (Corneille, Racine, Molière, Boileau).
Βασικές Αρχές
- Μίμηση κλασικών μοντέλων: Ενότητα, πρέπον, εικασία
- Λόγος πάνω από πάθος: Λογική διέπει την πλοκή· πάθος ελεγχόμενο
- Τρεις Μονάδες (από Αριστοτέλη μέσω Castelvetro):
- Χρόνος: ≤24 ώρες
- Τοπος: Μια τοποθεσία
- Πράξη: Μια κύρια πλοκή, χωρίς υποπλοκές
- Πρέπον: Στυλ ταιριάζει σε τάξη/θέμα· βασιλιάδες μιλούν σε στίχους, δούλοι σε πεζά
- Ποιητική δικαιοσύνη: Αρετή ανταμείβεται, κακία τιμωρείται· ηθική σαφήνεια
- Πεντακτελεστής δομή: Σκληρή exposition→complication→climax→falling action→denouement
- Καθαρότητα εidouς: Τραγωδία/κωμωδία χωριστά· καν tragicomedy
- Υψωμένη λέξη: Αλεξανδρίνους (Γαλλικά), ηρωικά ζευγάρια (Αγγλικά)
Αγγλικό Νεοκλασικισμό
Dryden, Pope, Addison; αργότερα απορρίφθηκε από Ρομαντικούς (Wordsworth, Coleridge) για «τεχνητότητα».