Ο νευροχειρουργός κ. Λάουρα Πέϊζλ αντιμετωπίζει θνησιμαστή ασθένεια ενώ θεραπεύει τον μικρό ασθενή Ντόμινικ. Οι παράλληλες κρίσεις την αναγκάζουν να αντιμετωπίσει:
Μέσα από την περίπτωση του Ντομίνικ και τη δική της υποχώρηση, η Πέϊζλ πλοηγείται στην αγάπη, τη συγγνώμη και την αποδοχή. Το μυθιστόρημα εξετάζει τα όρια της ιατρικής και την ανθρώπινη ανάγκη για νόημα μεσα στο πάθος. Η κλινική γνώση και το θεολογικό βάθος του Γουέστ δημιουργούν một βαθιά διαλογισμό για το να ζεις ενώ πεθαίνεις.