Τι Κάνει το Θέατρο «Σύγχρονο»; Αποχώρηση από τις Κλασικές Συνθήκες
Το σύγχρονο θέατρο (τέλη 19ου αι.–παρόν) ξεκολλάει από τις κλασικές/νεοκλασικές συνθήκες:
- Ψυχολογικός Πραγματισμός: Χαρακτήρας οδηγούμενο από υποσυνείδητο, τρώμα, αντίθεση (Ιψέν, Τσέχωφ, Στρίντμπεργκ → Στανισλάφσκι).
- Ατομικότητα πάνω από Τύπο: Κανένας άλλος τύποι χαρακτήρων (στραγγιστής, κοκέτα); κάθε πρόσωπο είναι συγκεκριμένο, αμφίβολο.
- Ανοιχτή Μορφή: Μη γραμμική, διασπασμένη, επεισοδιακή, κυκλική (Μπεκέτ, Πίντερ, Τσώρτσιλ, Πάρκς).
- Γλώσσα ως Δράση: Διαλόγος αποκαλύπτει αποφυγή, αποτυχία επικοινωνίας (παύσεις Πίντερ, ρυθμοί Μαμέτ).
- Ενσωμάτωση Τεχνολογίας: Προβολές, ηχοτοπία, βίντεο, live feed, VR (The Wooster Group, Κέιτι Μίτσελ).
- Συνεργατική Δημιουργία: Ensemble-created work (Complicité, Frantic Assembly) vs playwright-centric.
- Πολιτική Συμμετοχή: Άμεση αντιμετώπιση φυλής, φύλου, τάξης, αποικιοκρασίας, κλίματος (Κούσνερ, Ντεβέρ Σμιτ, Ανtoinette Νwahnτού).
- Διάφορα Σώματα & Φωνές: Color-conscious casting, αισθητική αναπηρίας, queer αφηγήσεις, παγκόσμια δραμαтурγίες.
- Βυθιστική/Διαδραστική: Site-specific, promenade, one-on-one, κοινό ως συμμετέχοντες (Punchdrunk, Dreamthinkspeak).
- Μετα-θεατρικότητα: Έργα για θέατρο, σπάσιμο της 4ης τοίχου συνειδητά (Στόπαρντ, Πιρανδέλλο, Άννι Μπέικερ).
Το «Σύγχρονο» είναι κινούμενο στόχος — κάθε γενιά το αναδιατυπώνει εναντίον της προηγούμενης.