Η Αρχιτεκτονική του Ελληνικού Δράματος: Δομή, Χαρακτήρες, Πλοκή και Πλαίσιο Εκτέλεσης
Δομή
- Τετραλογία: 3 τραγωδίες + 1 σατυρικό δράμα (κωμική αναψυχή, μυθική παρωδία) εκτελούμενες στα Διονύσια της Πόλης.
- Πράξεις/Τοποθεσίες: Δεν χωρίζονται· συνεχής δράση με χορικές ωδές (στάσιμα) που διαχωρίζουν τα επεισόδια.
Χαρακτήρες
- Θεοί, ήρωες, βασιλιάδες — υπερφυσικοί, αρχέτυποι.
- Χορός (12–15 άντρες) — συλλογική φωνή της πόλης, ηθικός羅盤, συντονιστής συναισθήσεων.
- Μέγιστος 3 μιλούνδεις ηθοποιοί (πρωταγωνιστής, δευτεραγωνιστής, τριταγωνιστής) που παίζουν όλους τους ρόλους μέσω προσωπείων.
Πλοκή
- Μυθική πηγή (γνωστή στο κοινό) — ένταση από το πώς, όχι το τι.
- Αμαρτία (λάθος/ελαττώμα) → Περιπέτεια (ανάστροφη) → Αναγνώριση (επίγνωση) → Καταστροφή.
- Θελήμα θεών έναντι ανθρώπινης επιλογής — κεντρική διαλεκτική.
Θέματα
- Ύβρις, μοίρα, δικαιοσύνη, μολύσμη (μιάσμα), καθήκον συγγένειας, αστικός νόμος έναντι θείου νόμου.
Γλώσσα και Μουσική
- Υψωμένο στίχος (γιαμβικό τρίμετρο διάλογος, λυρικά μέτρα για χορικές ωδές).
- Ακομπανιασμένο από αυλό (διπλό κάλαμο); χορός χορού (ορχήστρα = χώρος χορού).
Πλαίσιο Εκτέλεσης
- Φως ημέρας, εξωτερικό χώρο (Θέατρο Διονύσου, ~14.000).
- Πολιτική/θρησκευτική εορτή — κρατικά χορηγούμενη, ανταγωνιστική (χορηγός).
- Κοινό: άντρες πολίτες (γυναίκες αμφισβητούμενες); κοινοτική τελετουργία, όχι ψυχαγωγία.