Το Πρόβλημα στο «Δοκιμαστήριο» Πραξη 3: Τα Στοιχεία του Πρอกτόρ εναντίον της Επιστημικής Κλειστότητας του Ντάνφορθ
Όταν ο Πρอกτόρ, ο Φράνσισ Νέρς και ο Τζιλς Κόρι παρουσιάζουν στοιχεία στον Αντιπρόεδρο Ντάνφορθ (Πραξη 3), το κεντρικό πρόβλημα είναι η επιστημική κλειστότητα του Ντάνφορθ:
- Ιδρυματική Αυτοδικαιολογία: Ο Ντάνφορθ εξισώνει την νομιμότητα του δικαστηρίου με θελήμα θεού. Η αποδοχή των στοιχείων (αναρρίχηση της Μαίρης Γουόρεν, η απάτη των κοριτσιών) θα αναγνώριζε ότι το δικαστήριο κρέμασε αθώους — αδύνατο για την κοσμοθεωρία του.
- Εξουσία Πάνω στην Αλήθεια: Προτεραιότητα στη διαδικασιακή ορθότητα («Ο νόμος, βασισμένος στην Βίβλο... είναι ο νόμος») παρά στην πρακτική εγκληματική απαλλαγή. Η κατάθεση της Μαίρης απορρίπτεται ως «κόλπο του διαβόλου».
- Απειλή για την Ισχύ: Τα στοιχεία εμπλέκουν την Αβιγέιλ (το αστέρι μάρτυρα) και εκθέτουν την χειραγώγηση των κοριτσιών. Ο Ντάνφορθ προστατεύει το δικαστήριο — και την εξουσία του — αμφισβητώντας τους κατηγορούμενους των κατηγόρων.
- Αποχώρηση του Χέιλ: Ο Ιερέας Χέιλ, αρχικά θεολόγος εγκριτής του δικαστηρίου, καταδικάζει τη διαδικασία. Ο Ντάνφορθ τον απομονώει, αρνείται να σταματήσει τις εκτελέσεις.
Αποτέλεσμα: Η αληθεύση του Πρอกτόρ γίνεται «παρέμβαση δικαστηρίου». Το σύστημα καταναλώνει τον ίδιο του τον μηχανισμό διόρθωσης. Η τραγωδία βαθαίνει γιατί η ιδρύση που σχεδιάστηκε να διακρίνει την αλήθεια είναι δομικά ανίκανη να τη δεχθεί.