Ο Άμλετ δεν ενοχλείται από την τέχνη του ηθοποιού· νιώθει αίσθημα ντροπής για την własια του ανενέργεια. Ο ηθοποιός δακρύζει για την Έκαβη, μια μυθική βασίλισσα, ενώ ο Άμλετ—ο οποίος ο πραγματικός πατέρας του δολοφονήθηκε—δεν μπορεί να συγκεντρώσει ισοδύναμη συναισθηματική αντίδραση ή τιμωρία. Η αντίθεση αποκαλύπτει την παράλυση του Άμλετ: Τι θα έκανε, αν είχε το κίνητρο και το σήμα για πάθος που έχω εγώ;
(2.2). Η τεχνική του ηθοποιού γίνεται κάτοπτρο που αντανακλά την αποτυχία του Άμλετ να ενεργήσει.