Ποιητική του Αριστοτέλη ορίζει την τραγωδία ως την πτώση ενός ευγενούς πρωταγωνιστή μέσω αμαρτίας (трагіκα λάθος/σφάλμα). Ο Αμλετ περιπλέκει το πράγμα: ο ήρωάς του είναι απολύτως ανώτερος – Πρίγκιπας Δανίας, σπουδαστής, ξιφολόγος, φιλόσοφος, πολυγλώσσος, αγαπημένος από τον λαό – namun το έργο αντισταθείται στην απλή τραγική κατηγοριοποίηση.