Η Πράξη 3 είναι το δικό του «εγχειρίδιο» για τον Χέιλ. Εισέρχεται στην αίθουσα δικαστηρίου ως σίγουρος ειδικός και φεύγει σαν θραυσμένος αντιφάσκοντας.
Οι «επιστημονικές» του διαγνωστικές μέθοδοι για την μαγγανεία καταρρέουν υπό τον διαβατισμό. Οι μαρτυρίες αντιφασίζονται· τα «φασματικά στοιχεία» αποκαλύπτεται ότι είναι θέατρο.
Η λογική, βασισμένη στα στοιχεία άμυνα του Τζον Πρόκτορ —και η αποκάλυψη του πραγματικού κινήτρου της Αμπιγέιλ (επιθυμία/έκδικηση)— διαλύει το πλαίσιο του Χέιλ.
Ο Χέιλ ζητά από την Αμπιγέιλ να αναδιατυπώσει τις Δέκα Εντολές. Αποτυγχάνει (παραλείπει τη *μοιχεία*). Η αλήθεια της ως θείο όργανο καταρρέει.
Οι δικαστές (Χέθορν, Ντάνφορθ) απορρίπτουν την άμυνα, απαιτούν ομολογία, ισοδυναμούν την αντιφάσκηση με δαιμονολατρεία. Ο Χέıl βλέπει τον **νόμο να γίνεται τυραννία**.
Ο Χέιλ καταδικάζει τη διαδικασία, εγκαταλείπει το δικαστήριο και επιστρέφει στην Πράξη 4 για να **σώσει ζωές ωθώντας σε ψεύτικες ομολογίες** — προτεραιότητα στη ζωή έναντι του νόμου. Επιλέγει **ηθικό साहσ έναντι θεσμικής πιστότητας**.