Arts >> Τέχνες και Ψυχαγωγία >  >> Θέατρο >> Δράμα

Γιατί η Γλώσσα και η Εικόνα Είχαν Σημασία στους Αρχαίους Δράματα

Στους αρχαίους και πρώιμους θέατρους—Ελληνικό, Σανσκριτικό, Μεσαιωνικό, Ελισαβετιανό—η γλώσσα και η εικόνα δεν ήταν διακοσμητικά· ήσαν η πρωτεύουσα τεχνολογία κοσμοδομήσεως. Με ελάχιστα σκηνικά, φωτισμό ή σπηξικά εφέ, τα λόγια φέρανε ολόκληρο το βάρος του τόπου, του χρόνου, της ψυχολογίας και της μεταφυσικής.

1. Μεταφορά Πολύπλοκων Ιδεών και انفعαλεων

Τα δράματα αντιμετώπιζαν την μοίρα, τη δικαιοσύνη, το θείο θέλημα, την πολιτική εξουσία και την υπαρξιακή απογοήτευση. Η ανεγερμένη γλώσσα (στίχοι, ρητορική, μεταφορά) επέτρεπε στο κοινό να αποδέχεται την αφαίρεση εντερικά.

2. Δημιουργία Οπτικών Κόσμων Χωρίς Σκηνικά

Το «αυτό το ξύλινο O» του Σαίξπηρ (Henry V) αναγνωρίζει το γυμνό σκηνικό. Όταν η Κλεοπάτρα λέγει «το βάρκα που κάθισε, σαν μια φωτειστή ράνα / Κάηκε στο νερό», το κοινό βλέπει το. Η εικόνα είναι το σκηνικό.

3. Πρόκληση Έμπνευσης Μέσω Μοτίβου

Ο ρυθμός, η αλλοίωση, η ομοιοκαταληξία και η επανάληψη παρακάμπτουν τον νου για να χτυπήσουν απευθείας το νευρικό σύστημα—κάθαρση μέσω ήχου.

4. Ενίσχυση Μνημονικότητας και Προφορικής Μεταδόσεως

Πριν τον τυπογραφικό, τα δράματα ζούσαν στη μνήμη. Οι τυπικές επιθέσεις, τα κένινγκς και η μετρική τακτικότητα επέτρεψαν στους ηθοποιούς και το κοινό να διατηρούν τεράστια κείμενα.

5. Κωδικοποίηση Κοινωνικής Σχολιαστικής

Αλληγορία, σάτιρα και ειρωνεία επέτρεψαν στους δραματοποιούς να κριτικάζουν δομές εξουσίας υπό την έκφραση του μύθου ή της ιστορίας—απολύτως απαραίτητο υπό λογοκρισία.

6. Τελετουργική και Κοινωνική Λειτουργία

Χορωδίες, επωδές και τελετουργική γλώσσα δένανε το κοινό σε μια συλλογική εμπειρία—θέατρο ως πολιτειακή/θρησκευτική πράξη.

Σε λίγα λόγια: τα πρώιμα δράματα ήταν φωνημένοι κόσμοι. Γλώσσα και εικόνα ήταν η αρχιτεκτονική, ο φωτισμός, τα σπηξικά εφέ και η ψυχή.

Δράμα

Related Categories