Όχι. Στο Julius Caesar του Shakespeare, ο Mark Antony δεν υποστηρίζει καμπύλη διαφθοράς. Παραμένει πιστός φίλος του Caesar και αχARNει πολιτικός τεχνικός καθ' όλο το παιχνίδι.
Ο χαρακτήρας που βιώνει τραγική ηθική διαφθορά είναι ο Marcus Brutus. Ευγενής βουλευτής και πιστός φίλος του Caesar, ο Brutus χειραγωγείται από τον Cassius να συμμετάσχει στη συνωμοσία, πιστεύοντας ότι η δολοφονία εξυπηρετεί τη Δημοκρατία. Ο ιδεαλισμός του τον τυφλώνει για τις αιματοβαμμένες συνέπειες, οδηγώντας σε εμφύλιο πόλεμο και την πτώση του.
Ο Antony, αντίθετα, είναι συνεπής: ένας πραγματικός ευκαιρισμός που χρησιμοποιεί ρητορική (η διάσημη ομιλία «Φίλοι, Ρωμαίοι, συμπολίτες») για να στρέψει τη δημόσια γνώμη κατά των συνωμότων και να κατακτήσει εξουσία. Η μεταγενέστερη αμφιβολία του στο τριουμβίρειο (εξερευνούμενη στο Antony and Cleopatra) προαναγγέλλεται αλλά δεν απεικονίζεται ως «διαφθορά» στο Julius Caesar.
Η κεντρική τραγωδία του παιχνιδιού είναι η προδοσία των αρχών του Brutus, όχι η απώλεια αρετής του Antony.