Το δεύτερο τεύχος της σειράς Wimpy Kid του Τζεφ Κίνεϊ δεν απλώς συνέχισε μια σειρά — κατακρίθηκε κάτι καθολικό για τη δυναμική των αδελφών, το χάος του γυμνασίου και το βρώμικο επιχείρημα του μεγαλώματος. Εδώ είναι το γιατί το Rodrick Rules παραμένει ένα αγαπημένο φαβορί.
Ο Γκρέκ Χέφλι δεν είναι ήρωας — είναι εμείς. Εγωιστής, συνωμοσιολόγος, περιστασιακά αקרής, αλλά αποweifάικει ταυτός. Ο μεγαλύτερος του αδερφός, ο Ρόντρικ, τον βασανίζει αδιαλείπτως, όμως το γένιο του βιβλίου κρύβεται στις σπάνιες, αδιάφημιστες στιγμές που αποκαλύπτουν εchte φροντίδα υπό τις κομπλιμέντε. Οι αναγνώστες αναγνωρίζουν τη δική τους οικογενειακή δυναμική σε αυτή την ωθή και σύρραξη.
Η μορφή ημερολογίου με εικονογράφηση του Κίνεϊ παρέχει κωμωδία που δουλεύει σε πολλαπλά επίπεδα. Τα παιδιά γελάνε με τα επιφανειακά γκέγκ — το μπάντο του Ρόντρικ «Löded Diper», η καταστροφική παράσταση ταλέντων, η οικονομία «Mom Bucks». Οι ενήλικες πιάνουν τη βαθύτερη σάτιρα: την κούραση των γονέων, την αβερσιά των σχολικών κοινωνικών ιεραρχιών, την ησυχιαστική τραγωδία της προσπάθειας να είσαι cool.
Ο Γκρέκ μαθαίνει να στέκεται μόνος του — όχι δραματικά, αλλά με μικρούς, ρεαλιστικούς τρόπους. Μαθαίνει ότι η συγγνώμη δεν αφορά το αν ο άλλος την αξίζει, αλλά το να ελευθερώνεις τον εαυτό σου. Αυτά τα μαθήματα προσγειώνονται επειδή κερδίζονται μέσω ταπείνωσης και αποτυχίας, όχι χαρίζονται από σοφούς ενήλικες.
Για τους ενήλικες αναγνώστες, το Rodrick Rules είναι μια μηχανή χρόνου. Οι συγκεκριμένες ταπεινώσεις — σχολικοί χοροί, φόβοι αποδυτήριων, η τυραννία των μεγαλύτερων αδερφών — ενεργοποιούν αισθητική αναγνώριση. Ο Κίνεϊ δεν αινίζει το γυμνάσιο; το μνημονεύει την εναρέτικη αμηχανία του με απρόσκοπτη ακρίβεια.
Δημοσιευμένο το 2008, το βιβλίο νιώθει genauso σχετικό σήμερα. Η τεχνολογία αλλάζει (δεν υπήρχαν smartphones στον κόσμο του Γκρέκ του 2008), αλλά το συναισθηματικό τοπίο της νωρίμης εφηβικής ηλικίας είναι αιώνιο. Εγώ γι' αυτό οι γονείς το μοιράζονται τώρα με τα παιδιά τους — γελώντας με τα ίδια γκέγκ, σφίγγοντας με τις ίδιες αναμνήσεις.
Το Rodrick Rules επιμένει επειδή σεβάζεται την έμπνευση των αναγνωστών του ποτέ ξεχαώντας πώς νιώθαινε να είσαι δώδεκα, ντροπιασμένος και απόλυτα πεπεισμένος ότι ο κόσμος ήταν εναντίον σου. Δεν είναι απλώς βιβλίο για παιδιά. Είναι ένας οδηγός επιβίωσης ψευδαγωμένος σε γκέκ.