Όταν η Τιτίνα αναφέρει την εξορία του Ρομέου—και αρχικά προτείνει ότι μπορεί να έχει πεθάνει—η Ιουλίεττα κατακλύζεται. Πένθος και απογοήτευση την καταπίνουν· νιώθει ότι η ζωή τελείωσε χωρίς αυτόν, ακόμα σκέφτεται αυτοκτονία.
Μετά, μαθαίνοντας ότι ο Ρομέος ζει (η αναφορά θανάτου ήταν ψευδής), νιώθει βαθιά ανακούφιση και χαρά—αλλά και ένοχος για τις αυτοκτονικές της σκέψεις και για το ότι κατηγόρησε τον Ρομέο στην αναξιοπιστία της.
Αυτή η συναισθηματική ροή—απογοήτευση σε ανακούφιση σε αυτοκαταδίκη—αποκαλύπτει την συναισθηματική ένταση και τη συνειδητότητα της Ιουλιέττας. Δεν αισθάνεται απλώς· κρίνει τη δική της αίσθηση.