Στο δράμα, η πορεία είναι ο διακριτικός τρόπος με τον οποίο ένας χαρακτήρας περπατάει ή κινείται στη σκηνή. Είναι πρωταρχικό εργαλείο φυσικής χαρακτηρισμού—επικοινωνεί προσωπικότητα, διάθεση, καθεστώς, και φυσική κατάσταση πριν μιλήσει κανένα λόγο.
Η πορεία καθιστά επίσης περιβάλλον. Μια αργή, προσεκτική πορεία υποδεικνύει δάσος τη νύχτα· μια σπεúdουσα, πλέκουσα πορεία υποδεικνύει γεμάτη αστική οδό. Οι συλλογικές πορείες μπορούν να προκαλέσουν ρυθμό κοινωνίας—στρατιωτική ακρίβεια, γιορτένιο χάος, τελετουργική πομπή.
Η ανάπτυξη της πορείας ενός χαρακτήρα απαιτεί παρατήρηση, πειραματισμό, και συνέπεια. Πρέπει να είναι βιώσιμη σε όλη την εκτέλεση, προσαρμόσιμη σε συναισθηματικές μεταβολές, και αναγνώσιμη από την τελευταία σειρά. Η πορεία δεν είναι «περπάτημα»—είναι ενσαρκωμένη ψυχολογία.