Ο Πρόσπερος, ο εξορισμένος δούκας-μάγος της Θύελλας, είναι ένας από τους πιο ελαστικούς χαρακτήρες του Σέικσπιερ. Οι σκηνοθέτες τον αναδιαμορφώνουν μέσω διακριτικών ιδεολογικών και αισθητικών πλαισίων.
Σοφός, δυνατός, τελικά συγγνωμων. Η μαγεία αποκαθιστά τη τάξη. Η ανάγνωση «δικαίου αρχηγού».
Ο Πρόσπερος ως σκηνοθέτης — ορχηστρώνει το νησί ως σκηνή, χαρακτήρες ως ηθοποιούς. Μετα-θεατρικά.
Σκοτεινότερος: απολαμβάνει την βασανιστήρα, καλιβράρει τις τιμωρίες. Η δικαιοσύνη λείπει στην καταχρηστικότητα.
Ο Πρόσπερος ως αποικιοκράτης: επιβάλλει γλώσσα, νόμο, εργασία στον Καλιμπάν και τον Αριέλ. Postcolonial φακός (Σέζερ, κ.λπ.).
Διοικητής, τεχνολογικός μόγουλ, κλιματολόγος — η μαγεία γίνεται αλγόριθμος, δεδομένα, γεωμηχανική.
Το νησί του Πρόσπερου = η ψυχή του. Αριέλ/Καλιμπάν = καταπεπιεσμένα/ενοποιημένα εαυτά. Ταξίδι = ινδιβιδουαλισμός.
Δεν υπάρχει μοναδικός «σωστός» Πρόσπερος. Κάθε παραγωγή επιλέγει ποια πτυχές να ενισχύσει, καθιστώντας τον ρόλο καθρέφτη της εποχής του.