Ενώ καθολικά γνωστό ως τραγωδία έρωτος, το Ρωμέο και Ιουλιέττα λειτουργεί ως καυτηριακή αντιπολεμική δήλωση. Εδώ, «πόλεμος» σημαίνει η feud — εκδίκηση, κυκλική βία, και η κουλτούρα της τιμής που τη διατηρεί.
Ασήμαντη προέλευση («παλαιό μνησικακία», «αστικό αίμα») → δρόμοι μάχες → δουελομαχίες → εκτελέσεις → διπλής αυτοκτονίας. Η βία γεννά βία αναπόφευκτα· καμία «νίκη» είναι δυνατή.
Ο Ρωμέος σκοτώνει Τυμπάλτ για Μερκούτιο → εξόριση → τραγωδία. Η εκδίκηση δεν λύνει τίποτα· είναι το πρόβλημα.
Ο έρως του Ρωμέου και Ιουλιέττας παραβιάζει τα όρια του πολέμου. Ο γάμος τους είναι συμφωνία ειρήνης. Η feud δεν μπορεί να ανοχήσει αυτή την ένωση — αποδεικνύοντας ότι ο πόλεμος απαιτεί απανθρωπισμό του άλλου.
Οι οικογένειες συμφιλιοῦνται μόνο μετά τον θάνατο των παιδιών: «Φτωχές θυσίες της εχθρότητάς μας» (5.3.304). Η ειρήνη αγοράζεται με αίμα, δεν κερδίζεται.
«Τιμή» απαιτεί βία. Τυμπάλτ, Μερκούτιο, και Ρωμέος ενεργούν με κωδικούς τιμής. Το παιχνίδι αποκαλύπτει την τιμή ως μηχανή τοξικής ανδρικής.
Οποιαδήποτε σύγκρουση όπου η ταυτότητα ορίζεται από αντίθεση με εχθρό ρίσκει να γίνει Βερώνα. Το παιχνίδι λέει: Στάμα. Το κόστος είναι τα παιδιά σας.
Ο Σαίξπηρ δεν έγραψε «αντιπολεμικό» ως είδος — αλλά έγραψε τον αρχέτυπο της αδελφοκτονικής σπατάλης.