Στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, ο Κρέοντας εντυπώνει τον αριστοτελικό τραγικό ήρωα μέσω πέντε βασικών στοιχείων:
Η ακροτειακότητα του Κρέοντα τον τυφλώνει μπροστά στη σοφία. Απορρίπτει τις συμβουλές του Τειρεσία και άλλων, πιστεύοντας ότι η δική του κρίση είναι ανώτερη, το οποίο ξεκινά την πτώση του.
Η ανικανότητά του να ελέγξει τα συναισθήματά του οδηγεί σε αυθαίρετες αποφάσεις. Όταν ο Αίμων παρακαλεί για την Αντιγόνη, η θυμωμένη απόρριψη του Κρέοντα και η εντολή για την εκτέλεση του Αίμωνا ξεσπούν αλυσίδα τραγωδιών.
Το στροφικό σημείο έρχεται με τους θανάτους του Αίμωνα και της Ευρυδίκης. Η αναγνώριση του Κρέοντα έρχεται πολύ αργά· η τύχη του αντιστρέφεται γρήγορα και καταστρεπτικά.
Ο Κρέοντας αναγνωρίζει τελικά τα λάθη του: την παράβαση των θεών και την καταστροφή της οικογένειάς του. Αυτή η αυτογνωσία βαθύνει την τραγωδία του.
Οι θεατές ζουν έλεος και φόβο, επιτυγχάνοντας συναισθηματική απελευθέρωση μέσω του πάθους του Κρέοντα — μια προειδοποιητική ιστορία για την υπερηφάνεια, την αυθαιρεσία και την ανάγκη να ακούγεται η σοφία.