Ήταν η Κοινωνία Υπεύθυνη για τις Πράξεις του Τέρατος στο Frankenstein; Ανάλυση Κοινής Ευθύνης
Ναι, σε σημαντικό βαθμό. Το Frankenstein της Mary Shelley παρουσιάζει κοινή ευθύνη μεταξύ δημιουργού (Victor) και κοινωνίας.
Ευθύνη του Victor (Πρωτεύουσα)
- Δημιούργησε ζωή χωρίς προετοιμασία για τις ανάγκες της.
- Εγκατέλειψε αμέσως — καμία καθοδήγηση, αγάπη, εκπαίδευση.
- Αρνήθηκε να δημιουργήσει συντρόφο μετά από υπόσχεση, καταδικάζοντάς την στην μοναξιά.
Ευθύνη της Κοινωνίας (Κρίσιμη)
- Καθολική απόρριψη βασισμένη αποκλειστικά στην εμφάνιση — χωρικοί, William, De Laceys, ξένοι.
- Καμία δικαστική διαδικασία — κρίθηκε ένοχος μόνο από το πρόσωπο.
- Απόρριψη βασικής ανθρωπιότητας — καμία ευκαιρία ένταξης, εργασίας, ανήκειν.
- Κύκλος φόβου → βίας: Η βία του τέρατος ακολουθεί την απόρριψη· είναι αντίδραση, όχι ξέφυλλη.
Οι δικοί Λόγοι του Τέρατος
«Ήμουν ευγενής και καλός· η θλίψη με έκανε δαίμονα. Κάνε με ευτυχισμένο, και πάλι θα γίνω ηθικός.» (Κεφ. 17)
Συμπέρασμα
Ο Victor δημιούργησε τη δυνατότητα· η κοινωνία υλοποίησε το τέρας μέσω adamantικής εξωθέτησης. Η Shelley κριτικάρει και την επιστημονική ὕβρι και την κοινωνική προκατάληψη. Το τέρας γίνεται, δεν γεννιέται.