Ο αναρχισμός δεν είναι «κανένα κανόνα» – είναι η ριζοσπαστική πρόταση ότι η ιεραρχική εξουσία (κράτος, κεφάλαιο, πατριάρχεια) πρέπει να δικαιολογηθεί ή να κατεστραφεί. Το βάρος της απόδειξης يقع στην εξουσία, όχι στους διακυβερνώμενους. Η ελευθερία δεν χορηγείται· είναι η προεπιλεγμένη κατάσταση που πρέπει να αμυθεί.
Επισημαίνει την αμοιβαία βοήθεια, το φεδεραλισμό και την κοινωνική ιδιοκτησία. Σκεφτείτε Κροπότкин: η συνεργασία είναι εξελικτικά ανώτερη από τον ανταγωνισμό. Στόχος μια κοινωνία χωρίς κράτος και τάξεις, οργανωμένη μέσω εθελοντικών συνδέσμων.
Εστιάζει στο αυτοκρατορικό άτομο. Max Stirner's «union of egoists», Benjamin Tucker's αγοραϊκό αναρχισμός. Ελευθερία σημαίνει αυτονομία πάνω στο σώμα, την εργασία και τη συσχέτιση – υπό την προϋπόθεση ίσης ελευθερίας για τους άλλους.
Συνθέτει τα παραπάνω: καταργεί την ιδιωτική ιδιοκτησία (όχι τις προσωπικές κατασχέσεις), διανέμει μέσω «από καθένα κατά τις ικανότητες, σε καθένα κατά τις ανάγκες». Ιστορικά الدينμικό στην Καταλονία, Ουκρανία (Μαχνοβστσίνια).
Ρίζες στον Διογένη, Godwin, Proudhon («Η ιδιοκτησία είναι κλοπή!»). Έκρηξη σε 19αιωνιακά εργατικά κινήματα. Κορυφή επιρροής: Ισπανική Επανάσταση (1936–39), όπου αναρχισταί διαχειρίζονταν εργοστάσια, γεωργίες και μιλίτσες σε Καταλονία και Αραγώνα. Καταστέλλθηκαν από φασίστες, σταλινιστές και φιλελεύθερους ομοίως.
Τα mainstream media ισοδυναμούν αναρχισμό με βόμβες. Πραγματικότητα: οι περισσότεροι αναρχισταί οργανώνουν food co-ops, tenant unions, disaster mutual aid (Common Ground μετά Katrina), και οριζόντια λήψη αποφάσεων (occupy, Rojava). Το σύμβολο «circle-A» συμβολίζει τάξη χωρίς εξουσία – anarchy is order.