Σε αυτούς τους στίχους, ο Πατρικός Λορέντσους φωνάζει:
«Άγιος Φραγκίσκε, γίνε τόσο καλός όσο η λέξη σου! / Μια φορά ακόμα, λέγω, σταμάτα! Ποιος τρέχει τόσο γρήγορα; / Συνάντησα τον γέρο πρόσφατα στην οδό, / Που έρχεται από την Μαντουά, γιατί φαινόταν λυπημένος, / Και ρώτησα ειδήσεις για τον Ρомеο.»
Ο Πατρικός καλεί τον Άγιο Φραγκίσκη στην απελπισία, ξαφνιάζοντας με έναν επιταχυμένο ταξιδιώτη. Ανακαλεί την συνάντηση με έναν λυπημένο γέρο από τη Μαντουά—την πόλη εξόρισης του Ρомеο—και τον ρωτάει ανελπιστα για ειδήσεις. Αυτό αποκαλύπτει τον βαθύ άγχο του Πατρικού για τη μοίρα του Ρомеο και την απελπιστική του επιθυμία να βοηθήσει την Ιουλιέτα, η οποία περιμένει λόγο για τον εραστή της. Οι στίχοι υπογραμμίζουν τον ρόλο του Πατρικού ως απελπιστικός μεσολαβητής σε ένα σχέδιο που διαλύεται εναντίον του χρόνου.