Από τις Διονυσιακές εορτές μέχρι το Broadway, η ζωντανή παράσταση επιμένει γιατί κάνει *εργασία* που κανένα άλλο μέσο δεν μπορεί. Δεν είναι «διασκέδαση» στο παθητικό νόημα· είναι μια **συλλογική γνωστικό-συναισθηματική μηχανή**. Εδώ είναι οι έξι εξελιγμένες λειτουργίες της.
Απόλαυση, θεαματικότητα, διαφυγή. Το «αγκίστρι». Αλλά στο θέατρο, η διασκέδαση είναι *ενεργητική*—το κοινό συνδημιουργεί την ιλλούσιον. Η «εθελοντική άρνηση της απιστίας» είναι συνεργατική σύμβαση.
Ιστορία, επιστήμη, νόμος, ηθική συμπομπεύονται μέσα στην αφήγηση. Το Hamilton διδάσκει τα Federalist Papers. Το The Crucible διδάσκει τον Μακκαρθισμό. Το Inherit the Wind διδάσκει τον νόμο της εξέλιξης. Το κοινό μαθαίνει *γιατί* νιώθει.
Η *κάθαρση* του Αριστοτέλη—έκκριση ελέου και φόβου. Εξασκούμαστε πένθος, οργή, φόβο *ασφαλώς*. Ο ηθοποιός φέρει το βάρος· εμείς απελευθερώνουμε την ατμό. Πνευματική υγιεινή για την πόλη.
Σάτιρα (The Government Inspector), κριτική (A Doll's House), πρόκληση (Angels in America). Το θέατρο ονομάζει το αδήλιστο. Ρωτάει: «Είναι δίκαιο αυτό; Πρέπει να είναι έτσι;»
Γλώσσα, τελετουργία, χειρονομία, μουσική, ένδυση—διατηρούμενα *ενέργεια*. Νό, Κατακαλί, Γιоруμπα θέατρο, ινδικά τελετουργίες, Μπροδγουέι. Κάθε μορφή κωδικοποιεί μια κοσμοθέα. Χάνεις τη μορφή, χάνεις τον πολιτισμό.
Ηθοποιία + Κείμενο + Σχεδίαση (σκοινιά, φως, ένδυση, ήχος) + Αρχιτεκτονική + Χρόνος. Η μόνη τέχνη που *απαιτεί* όλες τις άλλες ταυτόχρονα. Το κοινό μαρτυρά **σύνθεση σε πραγματικό χρόνο**—ακαταγράψιμη, εφέμερη, πολύτιμη.
Μια κοινωνία χωρίς ζωντανό θέατρο χάνει τον **χώρο προπόνησης της δημοκρατίας**. Χάνει το δωμάτιο όπου ασκούμαστε να είμαστε άλλοι άνθρωποι, να νιώθουμε άλλους συναισθήματα, να φανταζόμαστε άλλους κόσμους. Γι' αυτό κάνουμε ακόμα να χτίζουμε τον ξύλινο O.