Το κεντρικό μάθημα του ποιήματος κρυσταλλίζει σε αυτό το απόσπασμα:
"Η καρδιά μου σπαράσσει καθώςהרהרω σε αυτά,
Και παραμένω πολύ σε αμφιβολία,
Αν σε όλη αυτή τη γη υπάρχει άνθρωπος
της καρδιάς δεν είναι τεταγμένη στη ματαιότητα.
Έρχομαστε σε αυτόν τον κόσμο, γυμνοί και γυμνοί;
Φεύγουμε απ' αυτόν, με τον ίδιο τρόπο;
Αλλά συσσωρεύουμε μεγάλο πλούτο
Και αγωνιζόμαστε για πράγματα που δεν έχουν αξία."
Το απόσπασμα αντηχεί την Εκκλησιαστή ("ματαιότητα ματαιοτήτων") και την βουδιστική αδιέξοδα, τοποθετώντας το ποιημα μέσα σε μια αιώνια παράδοση σοφίας που ρωτάει την ανθρώπινη συναρμολόγηση με το προσωρινό.